درجی: دریچه‌ای رو به فرهنگ، زبان، مردم و خاک طالقان

درجی، به طالقانی یعنی: دریچه سقفی خانه‌های قدیمی که رو به نور و هوای تازه باز می‌شد و نقش پررنگی در معماری، فرهنگ، افسانه‌ها و مراسمهای طالقانی دارد.

درجی: دریچه‌ای رو به فرهنگ، زبان، مردم و خاک طالقان

درجی، به طالقانی یعنی: دریچه سقفی خانه‌های قدیمی که رو به نور و هوای تازه باز می‌شد و نقش پررنگی در معماری، فرهنگ، افسانه‌ها و مراسمهای طالقانی دارد.

درجی: دریچه‌ای رو به فرهنگ، زبان، مردم و خاک طالقان

دوست عزیز سلام

طالقان، ولایتی اصیل و ریشه دار، با مردمانی نجیب و آرام و فرهیخته و فرهنگی غنی و ناب و بی‌بدیل است.
از نظر جغرافیایی، طالقان را نگین رشته کوه‌های البرز می‌دانند. دیاری محصور در کوه‌های جنوبی مازندران و گیلان، همسایه با کرج و الموتِ قزوین. با فاصله 166 کیلومتری از تهرانِ پایتخت.

این دیار، 86 پارچه آبادی دارد که برخی از روستاهای آن، به دلایل فرهنگی (مثل: روستای اورازان - زادگاه جلال آل احمد که کتابی هم به همین نام دارد) سیاسی مذهبی (مثل: روستای گلیرد - زادگاه آیت الله طالقانی، جاذبه‌های توریستی (مثل: روستای کرکبود - آبشار کرکبود و روستاهای حاشیه سد طالقان) و دلایل دیگر، آوازه‌ای جهانی دارند.
همچنین یکی از مرموزترین روستاهای ایران که به "ایستا" معروف است و در خود طالقان به "ترک آباد" شهرت دارد، در آن واقع شده است.

امّا بیشترین شهرت طالقان، مربوط به مفاخر و بزرگان آن است. از ابوذر زمان (آیت‌الله سید محمود طالقانی) و نویسنده خسی در میقات (مرحوم جلال آل احمد) گرفته تا شهید تیمسار فلاحی، دکتر حشمت، درویش خانِ اهل موسیقی و زنده یاد مریم میرزاخانی که مشتی است نمونه‌ی خروار در ذکر مفاخر و بزرگان طالقان.

ناحیه طالقان، زیستگاه حیات وحش وگونه‌های متنوع گیاهی است که واجد ارزش‌های تفرجگاهی هستند.
طالقان به غیر از آثار ارزشمند طبیعی که درخود جای داده‌است، اماکن زیارتی و تاریخی ارزشمندی نیز دارد که بر جاذبه‌های آن می‌افزایند.

زبان مردم طالقان از ریشه های فارسی - تاتی است.
ما در اینجا گرد هم جمع شده‌ایم تا طالقان خود را بهتر شناخته و در جهت احیای فرهنگ و زبان خود گام برداریم.

تمام تلاش و همت ما بر این است که زبان و فرهنگ و خاک طالقان عزیزمان، از هر گزند و آسیب، محفوظ بماند.

خُجیره هم زبانان، البرزیانِ نازنین، شمایی قدم مایی چُشمی سر.
به خودمانی زبان گپ بَزنیم تا ماندگار بُمانه.


برای ارتباط با ما
از طریق ایمیل به آدرس taleghanidarji@gmail.com مکاتبه کنید.

طبقه بندی موضوعی
بایگانی

چرا ایرانی ها غمگینترین مردم دنیا هستند؟!

شنبه, ۱۶ ارديبهشت ۱۳۹۶، ۰۲:۲۰ ب.ظ

🎒 چرا ایرانی ها غمگینترین مردم دنیا هستند؟!
✍🏻  ارسال متن طالقانی: آریوبرزن کیـان - گته ده
↩️ برگردان شده در گروه تولید محتوای درجی
📸 عکس: سعید هاشمی

🔻متن طالقانی (به لهجه گته دهی-بایزرودی):

روزی که «غم و اندوه» امی محله ای دله بیما، پیش خد بوتمی: ره گذر هسسه،  ولی بمونسسه!

بوته می: مسافره، وی خسسگی درشوئه، شنه. ولی موندگار ببیه، بنیشته و شروع کرده به امی ذخیره آمید و ارمونه ره  باخردن.

بوته می: مهمون بد شگون و بد قدمی هسسه، د سه روز دیر شنه. ولی  بمونسسه و بمونسسه و بمونس تا تبدیل ببیه به امی کس و چار

اسا «غم و غصه»  ببیه کدخدا، امی کر و کوچه «آهی» بو دینه!

هرچی «امید و ارمون» داشتمی ره  بلح کرده و وی جا  «حسرت» امی دلی دله انبار ببیه!

پیرون خبر دارندنه روزی که «اندوه و غم»  بیمانه امی محله، امی محله ای  نگهبون «جهل» بیه...


🔻متن فارسی:

روزی که غم اومد به محله ی ما، پیش خودم گفتم: رهگذره.. ولی موند!
گفتم: مسافره، خستگیش دربره، میره. ولی موندگار شد. اومد نشست و شروع کرد به خوردن ذخیره امید و آرزوم.
گفتم: مهمون بدشگون و بدقدمی هسته، دو سه روز دیگه میره! ولی موند.. موند و موند تا شد یکی از کس و کارانِ من!
حالا غم و غصه شده کدخدا و همه کاره! همه کوی و برزن من، بوی آه میده.
هرچی امید و آرزو داشتم رو بلعید و جاش، حسرت، تو دلم انبار کرده.
بزرگای محل خبر دارن... روزیکه اندوه و غم اومد تو محله ی ما، نگهبون محله مون، "نادونی" بود!

🐤 🍃 🐞 🌾 🍁 🐝 🍂 🐾

آها عزیز جان
تا خدای مهربونی که همه کاره ی جهانه، نگهدار تو و روزی رسانه، دیگه غم چرا؟؟



نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">