کمکم کن...

کُمکم کُن کُمکُم کن، نیَل اینجه بمانم تا بپوسوم
کمکم کن کمکم کن، نیَل از ناچاری مُن زمینانه بروشوم
کمکم کن کمکم کن، طالقانی تو مُنه رها نکن
کمکم کن کمکم کن، بهارِ سبزِ منه عزا نکن

غریبه کوهی میان، سبزی غارت می کنه
از حق مُن و شما، جیفشه گَت می کنه
کوه نماندی شوروکی، آتکی نسل پس دکت
پایست بیو طالقان، تا کوهان نگرسی لت

کمکم کن کمکم کن، گویش طالقانی گپ بزنیم
کمکم کن کمکم کن، دیمِ بدخواهانه مَ چک بزنیم
کمکم کن کمکم کن، تله کابین مینی سَر سُوار نبو
کمکم کن کمکم کن، رعیت بی نوا بی قُرار نبو

بافت ده فرسودیه، چاچی بُن رُندُک مینه
غریبه ماشینشه تو زیمین هوروک مینه
تو رگانم جای خون، شهرویی او میجوشه
وقتی مِینُم که دهی، باغ خود ر میروشه

کمکم کن کمکم کن، ینجه زاران همگی کُلا ببی
کمکم کن کمکم کن، جای آن واش کوپا ویلا ببی
کمکم کن کمکم کن، چشمه ای آن خُنُک او نمیجوشه
اُشکستی جو پی میشی، دی دِنی انگورکان خوشه خوشه

جای جو، لوله هَنان، حیوانان تشنه زبان
جو دنی او بخورون، می میرن حیونکان
درد مُن پیشرفت طالقان نیه
گاز شهری زندگی ر رَچ مینه
کرسی و نفتی چراغ که دود میکُرد
جاشه با گازی چراغ، عوض مینه

مُن میگم حق دهی این وطنه، وطنم حق مُنه، خارجی توریست بیا، وقت راهی شدنه...

✍🎤 متن شعر، خوانش و ویرایش صوتی: مسـلم گـرشـاسبی - کَش

دریافت فایل صوتی

به همراه شعر و دکلمه پاییز
با صدای: مسلم گرشاسبی_کش دریافت کنید

عکس: ندا کلانتری

غم نوشته ای برای فرداهای طالقان

-- مش رحمان
   مش رحمان
پاشو پاشو در می زنند!
گمانم وانت نیسان مدیار سبو لاغی هست که کاه پرسی آورده...

مرد چشمانش را گشود
چند لحظه گیج و منگ دور و برش را نگاه کرد
کجا بود؟
 صدای بی هنگام زن، انگار روح او را از دنیای دیگر کشان کشان باز گردانده بود
کجا بود؟
 سعی کرد به یاد آورد
خواب کوتاهش، کم کم به یادش آمد

پاییز بود و وقت شخم دیمزار
مشته در دستش و دار و جت روی شانه، یک جفت ورزای قبراق که با سبزعلی تکلی داشت
و گاو آهنی که تازه دم کوتان شده بود و سینه دیمی زار قاسم در را میکاوید، برای کشت گندم دیم
و او که مشته در دست، با ناز و نوازش ورزوها می گفت: "هووو  ماشاالله  میانه لو هووو  ورلو"
و لبخند به لب، گندم های رسیده را می دید که زیر چپر خرد می شوند و بچه ها را منتظر نوبت چپر سواری اند...
چپر؟

زهر خندی بر لبانش نشست. همین چند شب پیش بود که پسر کوچکش از او پرسید: "بابا چپر یعنی چی؟"
و او پس از توضیح گفت: "پسر جان برای چه میپرسی؟"
و پسر جواب داد: "تو گروه طالقونیا پرسیدن و کسی نمیدونه چیه!!!"

-- مش رحمان
  مش رحمان دارند صدات می کنند...
 
با کرختی از جا بلند شد و بیرون رفت
مدیار بود و وانت کاه پرسی

-- مش رحمان سلام اینم کاه
 
سلامش را جواب داد و گفت: "ممنون، بله، آه"
مدیار گفت: "مشتی حالت خوب نیست، میگم کاه تو میگی آه؟"
 جواب داد: "بله آه"
 
و با آهی سنگین، تپه های روبرو را نگاه کرد که حالا به بهانه سالها بایر ماندن از دست روستاییان در آوردند و شدند منابع طبیعی¡¡¡

و چند سال بعد را تصور کرد که همه آن گندمزارهای قدیم می شوند مثل شهرک مهستان  و بچه های طالقان اگر کوچ نکنند، شاید فقط سرایدار آن ویلاها باشند¡¡¡


در درجی دور هم جمع شدیم، برای اینکه بچه هامان از یاد نبرند طالقان و فرهنگ و زبانش را👇👇
┏━━ 🏠🏠🏠 ━━┓
👈   لینک کانال درجی 👈 TaleghaniDarji
┗━━ 🌾🌻🌿 ━━┛


✍ نویسنده: فرشاد فلاحی - کولج
   عکس: اصغر ادیبی - دیزان
🎤 با صدای: فرشید فلاحی_حسن جون

دریافت لینک صوتی

زندگی روستایی: ما بودن

🎑 زندگی روستایی

قدیمی زندگی کوردون، مُن و تو نُداشت.
زُن و مرد، دوشادوشِ هم، عین دوتا بِرار کار میکوردون و زندگی ر میساتُن.
غم و شادیان، به واقع تقسیم بَ
کسی منم نداشت... همه چی ''ما'' بَ
همینی واستان، روزگار، علیرغم سختی ظاهری، در باطن همه شانی بَ آرامش و راحتی فکر و روح داشت.

این دوتا ر عَسکی میان بِینین!
خرشانه هیمه بار کوردیَن و با ریسمان و کَشی دمیبندن..

🍃🐎🍃🐣 ____ 🌾

هیمه: هیزم
کشی: طناب پهن مخصوص بار بستن خر و قاطر

تهیه شده در گروه طالقانی درجی

پسرک روستایی

سقفهای چوبی و دیوارهای کاهگلی آن خانه ی پر از صفا
چه امن و بی دغدغه می ماند..

بزرگ نشو پسرک ساده دل روستایی
که روزگار دو در دو ی انگشتانت،
پیروزمندانه میچرخد...

مریم قادری - اورازان

معرفی روستاهای طالقان: ناریان

ناریان، روستایی است کوهستانی که در شمالی ترین نقطه #طالقان واقع شده. این منطقه از شمال به روستای دلیر و از شرق به روستاهای اَنگوران و گته ده و از غرب به روستاهای مهران، دیزان، خیکان و پراچان و ازجنوب به لمبران متصل می باشد.
این روستا یکی از بزرگترین و پرجمعیت ترین دهات طالقان است که در فصول سرد سال بالغ بر100 خانوار ساکن دارد که این آمار در بهار و تابستان از مرز400 خانوار تجاوز می نماید. 
ناریان، تابستانی خنک و زمستانی سخت و طاقت فرسا دارد. مردم خوب این دیار، از طریق دامپروری و کشاورزی امرار معاش می نمایند که از محصولات باغی آن می توان سیب، گیلاس، آلبالو و گوجه سبز را نام برد. سایر محصولات کاشتنی آن، سیب زمینی، لوبیا سبز، لوبیا، سیر و سبزیجات می باشد. همچنین برای تأمین علوفه دامها، یونجه وشبدر نیز کشت می شود. درختان این منطقه اکثراً سپیدار (تبریزی) و بید است. کوههای آن مملو از سبزیهای کوهی نظیر ریواس، شورک، والک و انواع سبزی آش و قارچ (کمانگوش) می باشد.  همچنین زرشک کوهی وکولیک ناریان مثال زدنیست.
ناریان زادگاه بزرگان بسیاری بوده و شهدای زیادی هم تقدیم آرمانهای میهن اسلامی نموده است که می توان از شهید ابوالقاسم رزاقی نماینده مجلس، شهید همتعلی ادیبی اولین شهید استان البرز و شهید حسن رزاقی، اولین شهید مدافع حرم طالقان نام برد.
مردم این دیار زیبا، از هشت طایفه فامیل به نام های رزاقی، صابری، میرغیاثی، شریف کاظمی، فخرحسینی، حسینی نسب، سلطانی طالقانی و ترابیان هستند که مثل یک خانواده بزرگ درکنار هم روزگار می گذرانند.

◀️ ارسالی از: محمد میرغیاثی

معرفی روستاهای طالقان: وشته

معرفی اجمالی روستای وشته

روستای وشته ی طالقان، از دو قسمت تشکیل شده، شهرک لات وشته که کنار شاهرود است که اکثر خانه ها آن ویلایی ساخته شده و کمی که به سمت روستای قدیمی نزدیک میشویم، به جایی می رسیم در بالای کوه، به نام "بادامستان" که یکی از معروفترین زیارت گاه های طالقان، آستان مقدس امامزاده یوسف –علیه السلام- در آنجا قرار دارد و همه فصل، زوار عزیز از همه جای ایران به زیارت آن مشرف می شوند. همچنین بادامستان مکانی تفریحی است و اقامتگاه برای گردشگران و زوار را داراست.
در بالای امامزاده، چندین غار دست کَن وجود دارد که به نظر می رسد در گذشته های دور، مسکن و ماوای مردمان غارنشین بوده یا موقتاً توسط افرادی بوده که به مناسبت های گوناگون آیینی یا فرار از دست دشمنان به این نقاط پناه می آوردند، مورد استفاده قرار گرفته است. یکی از این غارها "اسکول" نام دارد که مساحت آن چندین کیلومتر است.
 روستای وشته دارای آبگرم "مراداو" درکنار روستا و مکان تاریخی دیگری به نام "مرد پیر" است. حمام قدیمی و مسجد روستا که تازه ساخته شده، از دیگر مکانهای دیدنی آن می باشد.
از محصولات روستا می توان به گردو و سیب اشاره کرد. هرچند مهمترین و معروفترین محصول وشته، نمک طبیعی آن است که از "سوسرک" معدن نمکی که مزه شوری آن را تمام طالقان چشیده است، به دست می آید.

✍ ارسال متن از: محمد آقابراری، وشته
📝 تنظیم و ویرایش: سیده مریم قادری، اورازان
منبع عکسها: اینترنت
تهیه شده در گروه تولید محتوای درجی (هر گونه درج یا کپی برداری، تنها با ذکر منبع _کانال تلگرامی درجی_مجاز می باشد.)

معرفی روستاهای طالقان: دُنبلید

دنبلید یکی از بزرگترین روستاهای طالقان است، که در فاصله 12 کیلومتری شمال غرب شهر طالقان، در مجاورت روستاهای آردکان، آرتون و حسنجون و در موقعیت جغرافیایی 36درجه و12دقیقه و37.1 ثانیه عرض جغرافیایی و 50درجه و42دقیقه و38.7ثانیه طول جغرافیایی و ارتفاع 2114 متری سطح دریا واقع شده است.
دلایل نامگذاری دنبلید بسیار است، یکی اینکه گفته اند چون از بالای کوه به شکل اردک دیده میشود و به زبان محلی، به اردک دُمبلی میگفتند، این اسم به آن اطلاق شده است.
دوم اینکه چون در زمان جنگ جهانی تنها راه ارتباطی به شمال کشور بوده، برای عبور از آن بلیط ارائه میشد، به دم بلیط معروف که بعدها دمبلیط یا دنبلید نامیده شد.
سوم اینکه انتهای ده، تپه قطع میشود، به همین دلیل به آن دم بریده یا دم برید و درنهایت دنبلید گفته اند.
از میان این سه وجه تسمیه، مورد اول، مقبولتر و به یقین نزدیکتر است.
در گذشته این روستای بزرگ، بسیار سرسبز و آباد بوده ولی به دلیل ساخت و سازهای زیاد، بیشتر باغها به خانه های مسکونی تبدیل شده واز آن همه درخت و سرسبزی، کمتر اثری باقی مانده است.
آب این روستا از چند چشمه که دورترین آنها در سفیداب و سیف بنه قرار دارند، تامین میشود اماچشمه های دیلمان و جیرباغ، درداخل ده، هم تأمین کننده ی آب اهالی هستند.
قدمت بعضی از خانه های ده، به دوره ی قاجار و قبل از آن میرسد از جمله منزل انیس خانم، خواهر دکتر حشمت، یار و همراه میرزاکوچک خان و منزل مسکونی مرحوم عبادالله عطایی که به همان صورت حفظ ونگهداری می شوند.
دنبلید هم مانند دیگر روستاهای طالقان، شهدای بزرگی را برای آبادی و آزادی ایران عزیز تقدیم کرده است .
دانشمندان بسیاری هم دراین روستا پرورش یافته اند که بی شک جزء ارزشمندترین انسانهای عرصه ی علم و دانش ایران هستند که فقط به یک نام بسنده میکنم: دکتراسماعیل ذوقی که تلاش ایشان درکشف واکسن تب مالت کسب جوایز جهانی را به خود اختصاص داده است.
شاید بتوان گفت دنبلید، خود مهد علم ودانش بوده، و جزء معدود روستاهایی است که ازقدیم، معلم پرور و دارای دبیرستان می باشد که از روستاهای دیگر، برای کسب علم به آنجا روانه می شدند.کتاب عزیز و نگار، شاهکار عاشقانه خطه طالقان توسط مرحوم الله بداشت سردشتی، که یکی از شاعران و ادیبان دنبلیدی است به شعر درآمده و به چاپ رسیده است.
اطراف روستا جاهای تفریحی و دیدنی بسیاردارد ازجمله میاندشت که بسیارسرسبزوزیباست، یاه دره، جیرباغ، بندگاه، سیف بنه، مالخانی، نفت کمر، کوگهره، منداچال و... که هرکدام زیبای و جذابیت خاص خود را دارد.
اشتغال مردم این روستا، از طریق دامداری وکشاورزیست. بیشترین محصول باغات، گردو است که اگرچه در نوع بومی ریز و پوست کلفت است اما بسیارمرغوب وخوشمزه می باشد. دیگر محصولات: سیب و شلانک محلی است که آن هم بسیار خوشمزه و خوشرنگ می باشد.
در جیرباغِ این روستا، درخت گردویی با قدمت تقریبی چهارصد سال وجود دارد که بسیارگشن و پرشاخ و برگ وزیبا و پربار است.
فامیلی های شاخص دنبلید عبارتنداز: شجاعی، رضاخانی، صمیمی، ذوقی، سردشتی، فهیمی، شرافتی، وفایی، اشتیاقی و عطایی
از قدیم الایام، اهالی، با عبور از کوههای بلندِ پشتِ روستا، به شهسوار تردد داشتند و همین فاصله که معمولاً سه یا چهار روز طی طریق، در پی داشت، باعث مبادلات بازرگانی بین طالقان و شمال ایران، به خصوص شهسوار میشد و به همین دلیل، خیلی از اهالی، برای زندگی به آن دیار رفته و ساکن شمال شدند و هنوز با دنبلید مراوده و رابطه دارند.
درقدیم این روستا مرکز تجارت بوده وهنوز هم از دیگرروستاهای منطقه تجاری تر است. اهالی، نسبت به زمینهای آبا واجدادیشان حساس بوده وراضی به فروش آنها به غریبه نیستند اما به خاطر ازدواجهای غیربومی، غریبه های زیادی به این روستا آمده و رحل اقامت افکنده اند.
دنبلید در فصلهای بهار و تابستان بسیار پرجمعیت است (براساس سال 85، جمعیت آن ۷۶۶ نفر (۲۳۲خانوار) ‌است) اما مثل بقیه ی دهات در فصلهای سرد سال تعداد محدودی در آن ساکن هستند.
دنبلید روستایی تاریخی است و از آثار باستانی آن می توان به قبرستان تاریخی متعلق به سده های 4 و 5 (1100 سال پیش)، محوطه تاریخی مرغ استل مربوط به دوران اولیه اسلامی (1400 سال پیش)، غار کولی گردن تیخ چال (تیغ چال) (زاغه سنگی) و محوطه تاریخی خانه مالان مربوط به قرون 8 و 9 اشاره کرد.
در این مجال لازمست تا به وضعیت نابسامان جاده و کوچه های ده هم اشاره کنم. که با اینکه خانه ها و ویلاهای چندمیلیاردی در روستا ساخته شده، اما راه و جاده آن بسیارخراب و نابسامان است و برای آبادی و تعمیر، عزم همگانی میطلبد.

این دوبیتی بومی به عنوان حُسن ختام تقدیمتان می شود:
کبوتر بچه ای اور دوم از کوه
شاید از بچگی باما کند خو
ندانستم کبوتر بی وفا بو
پشتش بر ما کند رو به همان کوه

نویسنده متن: آزیتا عطایی

طالقانی قدیمی نقشه (نقشه قدیم طالقان)

 

طالقان خانه و درجی، صفایش       سزا باشد کنم جان را فدایش

همه عشق مرا اینجا نهادند           بریزم عمر خود را هم به پایش

 

شعر: سیده مریم قادری

معرفی روستاهای طالقان: اورازان

اورازان، روستایی است واقع در دل کوههای البرز مرکزی با فاصله 90 کیلومتری از کرج و 12کیلومتری از مرکز طالقان (شهرک). این روستا در مسیر گوران و گلیرد (زادگاه آیت الله طالقانی) قرار گرفته و شرقی ترین منطقه طالقان می باشد و قله معروف شاه کرم در جوار آن سربه آسمان افراشته است. در تابستان حدود 200 خانوار سکنه دارد، اما به دلیل شدت برودت در ماههای سرد سال، جمعیت آن به حدود یک دهم کاهش می یابد.
اورازان از جمله روستاهای بکر، زیبا، تاریخی و پرآب منطقه طالقان است و به واسط چشمه های جوشان بی شمارش که حتی در سالهای خشکسالی هم پرآب هستند، باغات وسیع میوه و مزارع سرسبز دارد. وجه تسمیه این روستا هم همین پرآبی آن است که اکثریت "اورازان" را معادل آب ریزان می دانند و البته برخی دیگر هم معتقدند "اورازان" همان افرازان است که به جایگاه بلند و برفرازِ کوهساران، واقع شدنِ روستا اشاره دارد. در قسمت ورودی روستا تپه ای واقع شده با قدمت 4 هزار ساله و همچنین امامزاده و گورستان این روستا که دارای سنگ قبرهای قدیمی است و صدها گنجینه باستانی به تاراج رفته آن، همگی نشان از سابقه طولانی این روستا دارد.
از ویژگی بارز دیگر روستا این است که تمامی ساکنان آن از سادات بوده و قوم و خویش محسوب می شوند. همچنین اراضی اورازان وقفی (وقف اولاد ذکور دو تن از امامزادگان مدفون در همین روستا) است و قابل خرید و فروش نمی باشد. لذا از قدیم هم باور بر این بوده که فقط سادات حق سکونت در روستا را دارند و این امر، علیرغم اینکه رونق و پیشرفت اقتصادی تجاری را از زمینهای آن گرفته اما خود باعث حفظ بافت سنتی روستایی، تمیزی و پاکی و بکری این منطقه شده است.
همانگونه که قبلاً ذکر شد، وجود چشمه سارهای فراوان و رودخانه نسبتاً وسیع ده که سخاوتمندانه نیاز این روستا و روستاهای پایین دست آن نظیر گوران را تأمین می کند، باعث سرسبزی و ایجاد پوشش گیاهی متنوع و بی نظیری در منطقه شده است آنگونه که اکثر گیاهان دارویی و سبزیهای خوراکی بومی ایران، در کوههای اورازان یافت می شود. از محصولات کشاورزی آن نیز که به دلیل سرمای طولانی زمستان و بارشهای سنگین برف اغلب با محدودیت کمی و کیفی مواجه است می توان به گندم، یونجه، جو و انواع میوه هایی نظیر گردو (جُوز)، سیب، آلبالو، زردآلو (شیلانُک) و آلو اشاره کرد. همچنین دامپروری به شیوه سنتی و زنبورداری هم در بین مشاغل اهالی وجود دارد. درگذشته، جاجیم بافی و قالی بافی هم در بین زنان آن مرسوم بود که امروزه کمتر اثری از آن موجود است.
با توجه به مسافت طولانی این روستا با شهر و جاده های پر پیچ و خم و صعب العبور که در گذشته داشته، جای شگفتی است که مردانی بزرگ و عالم از این روستا برخاسته اند. اورازان زادگاه اجدادی مشاهیر بزرگی چون جلال آل احمد نویسنده صاحب سبک کتابهایی چون خسی در میقات، نون والقلم، مدیر مدرسه،  زن زیادی و .... است که کتابی با نام "اورازان" هم در شرح زادگاه چشم نواز خود به نگارش درآورده است. همچنین عارفان و زاهدان و مردان صاحب نفسی چون سیدمرتضی که مردم کرامات بی شماری از وی دیده اند و کتاب "خورشید اورازان" در شرح زندگانی وی نوشته شده است.
اورازان، بسیاری از فرزندان برومند خود را در دفاع از مرز و بوم میهن تقدیم کرده که بالاترین تعداد شهدای جنگ تحمیلی در میان روستاهای طالقان مربوط به این روستاست و سرداران بزرگی چون سیدحمزه میرتقی، همچنان پا در راه سرخ شقایقها دارند و تا مرز شهادت در دفاع از حرم اهل بیت پیش می روند. (سردار که خود جانباز جنگ تحمیلی است در سال 94 در سوریه بار دیگر مجروح شده است.)
از دیدنیهای بی شمار روستا می توان به آبشار اورازان، امامزاده و تفریح گاه های مجاور باغات و چشمه سارهای آن اشاره کرد. کوهستان پر نعمت، سرسبز و سرسخت اطراف هم، جاذبه زیادی برای کوهنوردان و طبیعت گردان دارد.
روستای اورازان مدفن دو امامزاده به نام های سید شرف الدین و سیدعلاءالدین از نوادگان امام محمدباقر علیه السلام است و اهالی این روستا نیز همگی سید زاده و از نوادگان این امامزاده ها هستند. براساس تحقیقات مستند و شجرنامه موجود، این دو امامزاده، فرزندان امامزاده سیدنصرالدین،خیابان خیام تهران، هستند که ایشان فرزند امامزاده علی در مشهداردهال کاشان و او نیز فرزند بلافصل امام محمدباقر علیه السلام است. به دیگر سخن امامزادگان اورازان نتیجه های امام محمدباقر هستند. امامزاده قاضی میرسعید در روستای سیدآباد حسنجون طالقان نیز از فرزندان این دو امامزاده می باشند. قدمت زیارتگاه مربوط به اواخر صفویه یا اوایل زندیه است که بازسازی شده و اتاقی نیز به عنوان زائرسرا با امکانات اقامتی برای یک خانواده را دارد.
به امید دیدار شما در اورازانِ زیبا

تهیه و تنظیم: سیده مریم قادری

معرفی روستاهای طالقان: خسبان

سلام به همه خجیر همشهریان
معرفی اجمالی روستای خسبان
تقریبا اکثر طالقانیان که اونور د میان حدود گیلنگ که میرسن یه گته کوه روبروشان مینن.تکش دی ابری بیخ دره.این قشنگ کوه مای عزیز خسبانی کوه هسته که مای قشنگ خسبان دی این کوه پشت هادایه.شهرک میان نرسیده به بانک ملت یه دور برگردان داره که روبروش یه خیابان که محضر و قدیمی دامپزشکی این خیابانی میان دبه.این خیابان د جرشی یه همواره جاده هسته به نام کلاندشت. که بر خلاف دهات دیگه زیاد سر جوءر و سرجیری و پیچ و خم نداره.
که سمت راست این جاده مزارع روستای خسبان و سمت چپ این جاده فرهنگسرای جلال آل احمد و مقبره الشهدا قرار دارد. خلاصه این جاده ده که جر میشی میخوری به یه دوراهی که یه راه به گزینان میرسه یه راه به خسبان تابلو دی داره.دوراهی ر به سمت راستگ که میشه یه آهنی پل هسته رودخانه سر اون دی رد گردی اولین امتیاز خسبان مینی تاسیسات سیلندر پرکنی گاز که از همه دهات طالقان میان اوجه کپسول گاز پر مینن و میبرن. بعد از عبور از مالاندشت و شادره ای کش و پشتی افتاب به یه بلنده جا میرسیم که تقریبا اونجا د کل روستا پیدایه. روستای خسبان به چند محله تقسیم میگرده:
جیرمله. جوءر مله. میان مله. آسیوسرک. قلاچاک.
این روستا داری مناظر بکر و دیدنی هسته که عبارتند از: خاکرو. زودر. منطقه شلبن. آبشار شلبن (واقع در پایین روستای بزج که این آبشار دسترسی از خسبان آسانتری نسبت به روستای بزج داره). پردلو. چاکبن. کباغی سر. آسیویی سر. کبود باغ. اوندستی باغان. چاکی سر. چالان. کلاندشت. مالاندشت.
فاصله زمانی خسبان تا شهرک با اتومبیل پنج دقیقه هسته.خسبان داری یردهای مهمی برای گوسفند داران هسته به نامهای لت سرک.  سگلان. جوجوار. قلقل چشمه۰ پاییزه گهره. الهو کول. نفت دره. خورگیره ای گردون.
تو این کوه ما یه قله بالای چهارهزارمتر ارتفاع داریم.که هرساله برای فتحش کوهنوردان بسیاری جر میشن.
البته بنا بر دلایل گوناگون بیشتر از راه گزینان میشن.مای قشنگه خسبان یکی از بزرگترین دهات طالقانه البته بیشتر ملکش  دیم زاره دلیلش دی این هسته که خسبان کوهی او بیشتر سمت کرکبود و دهات اونور میشو. با این حال باغ و در دی زیاد داریم.یعنی زنان و مردان سخت کوش و با غیرت خسبانی هرجا که یه قطره او دبه.یا حتی زمین یه کوچیکه نم داشته یه نهال بکاشتن. که مایی خسبان تقریبا تو این منطقه مرکزیت داشته.از یه طرف به گزینان میچسبه از یه طرف به نویزک و بزج و از سمت جنوب به شهرک و پردسر قدیم.
در گذشته از دهات اطراف مثل گزینان و بزج و نویزک و بعضا سگران برای درس بخواندن میامین خسبان.
برخلاف روستاهای دیگه که پیشه مردم دامداری و رعیتی به، خسبان در قدیم شغل سومی دبه.بله مای عزیز خسبان مهد صنعت طالقان به. و صنعت کارهای بسیاری در زمینه های مختلف داشته که از خیاط و معمار و بنا بگیر برس به آهنگر و نجار.علاوه بر این خسبان مهد فرهیختگان بسیاری هم هسته.از ملا بگیر برس به مکلا.اما از صنعت بگوتم یادم امه که یه مثل بزنم.اوج هنر و خلاقیت صنعتکاران خسبانی ره اگر اشتباه نکنم در ده نویز مینین که معروف به جوب سنگی هسته.استاد کار خسبانی سالها شاید نیم قرن پیش کوه و کتلی میان سنگ تراش هادایه و یه قشنگ جوب وبزرگ جوب اوی به درست کرده که هنوز بعد این همه سال پابرجا هسته و ازش استفاده میگرده.
موفق باشید.
گروه تولید محتوای درجی
با تشکر از پوریا فرامرزی 

آرش صابری_ناریان
آبشار شل بن_خسبان

فایل صوتی "خسبان به روایت رضا بُریری" تقدیمتان

دریافت کنید