قُرت بُنی میدانی چیه؟

به عکس نگاه کنید:

 

 

آیینه تمام نمایی از زیبایی‌ست.

دو یار قدیمی که کنار هم نشسته‌اند. مرد، نجیب و خوددار مثل تمامی مردهای طالقان

سر به زیر دارد و چُپُقش را چاق می‌کند.

زن، پر مهر و درخشان به دوربین لبخند می‌زند.

خانه کوچک روستایی‌شان و آن تورفتگی دیوار که تا سقف پر است از توشک و لحاف را یک پرده گلدوزی‌شده سفید پوشانده...

وَه چه گلهایی... چه مُرغک خوش الحان آواز خوانی....

پرده حتی ایمان اهل خانه را نیز فریاد می‌زند: با اسم پنج تن نشسته در میانه آن!

لباس‌ها مناسب اقلیم سرد طالقان، جورُپ‌های دستباف پشمی...

زیر پا نمدی به غایت زیبا و خوشرنگ،

انگشتر عقیق زن و آن سوزنی که زیر گلو زده....

دست نگه دارید، من الان با همین سوزنِ زیرگلویِ روسری کار دارم.

می‌دانید چیست؟

در اصل سوزن تزریق سرنگ است که استفاده از آن در بین زنان روستا مرسوم بود. این تجهیز محافظ حجاب، قُرت بُنی نام دارد.

 

 

ننه‌های قدیم، سرسُرنگی رو میزی‌َن گلوشانی بیخ، تا روسری ر سُفت بُداره که احیاناً حنادنگته موهانشان در نیاییه. حتی با همین روسری و سوزن سرسرنگ، شوکی می‌خُتُن.

قُرت بُنی، کاربردهای دیگری هم داشت. مثلاً تعریف مینُن یه زمانی زنی از طالقان بشی بَ تهران. مردی مزاحمش میبو و زنک با همین قُرت بُنی او ر ناکار مینه. همچنین اگه یالان شیطانی می‌کُردُن اون سوزنی همراه تهدید می‌گردیَن.

 

با سپاس از همراهی: آقایان سیدعباس افتخاری، سید مسعود محمدی‌نژاد و خانم سیده مریم قادری

تهیه شده در گروه تولید محتوای درجی

کرسی جمع‌های قدیمی

یاد ایامی ساده، بی ریا، همدل

کرسی بود و گرمای مطبوعُش، مردان مشغول چُپُق، با توتون و دودُش

زنان دور هم با سادگی، گپی داشتند و لبخندی

گذشت... گذشت...

 

عکس‌ها اگرچه تار، اگرچه کم کیفیت، یادآور آن روزهای روشن است:

 

 

زغال، بوی نفت، چراغ علاالدین، کُتُری روحی، قوری لُعابی، نعلبکی شَصتی، پِنجُه کَش و گاگِلی، اُشکُنَه، نَمد، کلاه، فانوس، چراغ زنبوری و چای...

 

 

پُرتُغالان هَستُه‌دار، سِیبان لَکُه دار، بُشقابان مُلامین و چاقُوان، دُندانُه دار.

پوست تَختان، بالُشمان و پُشتیان، طاقچان قَشِنگ بِیَن، تو دل دیوار.

 

 

آخر هفته‌ها، جمع بِیَن، چند خانُوار، صحبت و شوخی بِرا بود، تا وقت نهار.

سُفران مُشمایی، زیبا بِیَن و گُل دار، هَمُگی دور سُفره، نُشتِی اَن به انتظار.

 

 

قاشُقان مُسی بِبیَن، گَتَه و جادار، بُزرگا شروع مِیکُردُن، بُنام پروردُگار.

چقدر دلم، هوای اون روزها رو کرده، چی شد؟ کجاست؟ آن روزها و روزگار.

 

 

 

در این دنیای پر هیاهوی غریب، گَشتی در گذشته، شاید، شاید، حال دلمان را خوب کند.

ایام بکام، شاد باشید.

 

عکسها: جمعی از جمع‌های اورازانِ طالقان جان

متن با کمی تغییر از: سیدعلی میراحمدی