درجی: دریچه ای رو به فرهنگ، زبان، مردم و خاک طالقان

درجی، به طالقانی یعنی: دریچه سقفی خانه های قدیمی که رو به نور و هوای تازه باز میشد و نقش پررنگی در معماری، فرهنگ، افسانه ها و مراسمهای طالقانی دارد.

درجی: دریچه ای رو به فرهنگ، زبان، مردم و خاک طالقان

درجی، به طالقانی یعنی: دریچه سقفی خانه های قدیمی که رو به نور و هوای تازه باز میشد و نقش پررنگی در معماری، فرهنگ، افسانه ها و مراسمهای طالقانی دارد.

درجی: دریچه ای رو به فرهنگ، زبان، مردم و خاک طالقان

دوست عزیز سلام

طالقان، ولایتی اصیل و ریشه دار، با مردمانی نجیب و آرام و فرهیخته و فرهنگی غنی و ناب و بی بدیل است.
از نظر جغرافیایی، طالقان را نگین رشته کوه های البرز می دانند. دیاری محصور در کوههای جنوبی مازندران و گیلان، همسایه با کرج و الموتِ قزوین. با فاصله 166 کیلومتری از تهرانِ پایتخت.

این دیار، 86 پارچه آبادی دارد که برخی از روستاهای آن، به دلایل فرهنگی (روستای اورازان - زادگاه جلال آل احمد که کتابی هم به همین نام دارد) سیاسی مذهبی (روستای گلیرد - زادگاه آیت الله طالقانی، جاذبه های توریستی (روستای کرکبود - آبشار کرکبود و روستاهای حاشیه سد طالقان) و دلایل دیگر، آوازه ای جهانی دارند.
همچنین یکی از مرموزترین روستاهای ایران که به "ایستا" معروف است و در خود طالقان به "ترک آباد" شهرت دارد، در آن واقع شده است.

ناحیه طالقان، زیستگاه حیات وحش وگونه‌های متنوع گیاهی است که واجد ارزشهای تفرجگاهی هستند.
طالقان به غیر از آثار ارزشمند طبیعی که درخود جای داده‌است، اماکن زیارتی و تاریخی ارزشمندی نیز دارد که بر جاذبه‌های آن می‌افزایند.

زبان مردم طالقان از ریشه های فارسی - تاتی است. ما در اینجا گرد هم جمع شده ایم تا طالقان خود را بهتر شناخته و در جهت احیای فرهنگ و زبان خود گام برداریم.

تمام تلاش و همت ما بر این است که زبان و فرهنگ و خاک طالقان عزیزمان، از هر گزند و آسیب، محفوظ بماند.

خُجیره هم زبانان، البرزیانِ نازنین، شمایی قدم مایی چُشمی سر.
به خودمانی زبان گپ بَزنیم تا ماندگار بُمانه.


برای ارتباط با ما
از طریق ایمیل به آدرس taleghanidarji@gmail.com مکاتبه کنید.

برف بی هنگام، دادِ شاعران طالقان را در آورده

پنجشنبه, ۶ ارديبهشت ۱۳۹۷، ۰۳:۰۲ ب.ظ

برف بهاری

آمدی جانُت دَر آیه پس چبه حالا چرا             این همه وَلگ و شکوفه آمده بالا چرا

در زمستان خو دِبیی با اینهمه کوه و کمر         چونکه بیداره درختان کردیشون دولا چرا

من که در یادم دِنی وَهمن بیا فصل بُهار         این همه سرما و بوران دی بیا والا چرا

دور گردون گِرد گردی عقلشه از دست بُدا        در بهارش دی زمستان گردیه برپا چرا

شعر از: فرهنگ باریکانی (صالح)

28 فروردین 1397



عکس از خانم ریحانه

 

آنون قدیمان مردمانی وضع مثل  مردم  بیه                 کی ایجوری مردمی، مردمی میان  گم  بیه

ورف دی خودیشبه وقت زمانی داشت خوب                 کی زمستان به بهار و بهار میزی ماره چوب

زمین سبز گیردیه او داران شکوفه کردن تمام               ورف بیامه او همه را کرد یسره مایبه حرام

کیه  ما بدین  او این  دلی  درده   بگوتن                   آونانی که عاقل بین  هر چی داشتن بروتن

همه درشین این خرابده بشین شهری میان                  اونان  که  بماندین  همیشه  دارن  الامان

جمع گیردین بیشیم خدای ور مثل کچل قدیم              یا زمان کن مثل قدیم  یا بگو مادی در بشیم

شکوفه دار باغانی میان شورک والک کوهی پی             این زمان ورف کی بدیه این همه سال گیردیه طی

شعر از: بنیامین ابراهیمی طالقانی
5 اردیبهشت 1397



عکس از آقای محمد غرقی

شعرها در کانال طالقانی ها منتشر شده اند.

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی